Belki de insanları bir türlü anlayamayışımızın, günün birinde en beklenmedik biçimde bizi şaşırtmalarının nedeni, hep bir bütün olarak bize verdikleri görüntüyle yetinip farklı parçalardan oluştuklarını unutmamızdır...
Hepimiz o içimizdeki kalabalıktan, o şekilsiz hamurdan, başkalarının beğeneceği, onaylayacağı bir biçim, mükemmel bir desen çıkarabilmek, bir bütün yaratabilmek için uğraşıp dururuz.
Sonu Gelmez Bir İç Savaş Gibi...
Şimdi bana öyle geliyor ki, ben asla biraraya gelmeyecek parçalardan bile vazgeçmeyi göze alamamışım. Hiç farkında bile olmadan içimdeki o büyük kalabalıkla birlikte yaşamayı seçmişim.
Hiçbirşeyden Vazgeçemediğim İçin mi¿
Bilmiyorum...